Amstrad CPC – 1984
Amstrad CPC często sprzedawano jako kompletny zestaw z monitorem, co wyróżniało go na tle wielu konkurencyjnych komputerów domowych. Kolorowy ekran, kasety i dyskietki sprawiły, że stał się jednym z najbardziej charakterystycznych symboli europejskiej ery 8-bitowców.
Atari 2600 – 1977
Na Atari 2600 ukazała się między innymi słynna gra „E.T.”, która po latach stała się jednym z symboli kryzysu rynku gier w USA. Prosta grafika, joystick z jednym przyciskiem i wymienne kartridże doskonale oddają klimat pierwszej wielkiej epoki domowego grania.
Atari 5200 – 1982
Atari 5200 wyposażono w nietypowe analogowe kontrolery, których drążek nie wracał samoczynnie do pozycji środkowej. Konsola miała przenieść do domów bardziej zaawansowane doświadczenia znane z salonów arcade, choć jej oryginalne sterowanie do dziś budzi mieszane wspomnienia.
Atari 7800 – 1986
Choć Atari 7800 zaprojektowano wcześniej, jego szersza premiera została opóźniona i konsola pojawiła się na rynku już w okresie rosnącej dominacji Nintendo. Dziś jest ciekawym śladem czasów, gdy Atari próbowało odzyskać pozycję jednego z najważniejszych producentów sprzętu do gier.
Atari Lynx – 1989
Lynx oferował możliwość odwrócenia obrazu, dzięki czemu z konsoli mogli wygodniej korzystać także gracze leworęczni. Kolorowy ekran w przenośnym urządzeniu pod koniec lat 80. robił ogromne wrażenie, nawet jeśli ceną za ten luksus było wysokie zużycie baterii.
Atari Jaguar – 1993
Jaguar był reklamowany hasłem „Do the Math”, które podkreślało deklarowaną przez Atari 64-bitową architekturę systemu. Miał być technologicznym drapieżnikiem lat 90., a dziś pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych i nietypowych symboli ówczesnego wyścigu konsol.
Bandai WonderSwan Color – 2000
WonderSwan Color największą popularność zdobył w Japonii, gdzie próbował rywalizować przede wszystkim z Game Boy Color. Niewielka, kolorowa konsola Bandai zachowała wyjątkowy japoński charakter i dziś jest interesującym sprzętem kolekcjonerskim.
ColecoVision – 1982
Jednym z największych atutów ColecoVision były bardzo udane konwersje automatowych hitów, w tym popularnego „Donkey Konga”. Dzięki nim konsola pozwalała graczom poczuć namiastkę salonu arcade bez wychodzenia z własnego pokoju.
Commodore 64 – 1982
Commodore 64 zasłynął między innymi z charakterystycznego układu dźwiękowego SID, którego brzmienie do dziś inspiruje twórców muzyki elektronicznej. Niebieski ekran, komenda LOAD i oczekiwanie na wczytanie gry z kasety lub dyskietki dla wielu osób są czystą esencją komputerowego retro.
Commodore Amiga 500 – 1987
Amiga 500 stała się w Europie jednym z najpopularniejszych komputerów do gier przełomu lat 80. i 90. Jej kolorowa grafika, muzyka modułowa i stosy dyskietek sprawiły, że dla całego pokolenia była synonimem domowego grania.
Commodore Amiga 1200 – 1992
Amiga 1200 do dziś jest rozbudowywana przez miłośników za pomocą nowych akceleratorów, kart pamięci i emulatorów napędów. Była jednym z ostatnich wielkich przedstawicieli klasycznej rodziny Amiga i do dziś zachowała wyjątkowo wierną społeczność użytkowników.
Commodore Amiga CDTV – 1991
CDTV zaprojektowano tak, aby bardziej przypominało element zestawu hi-fi niż tradycyjny komputer. Commodore próbowało w ten sposób stworzyć futurystyczne centrum domowej rozrywki, które miało stanąć obok magnetowidu i wieży stereo.
Commodore Amiga CD32 – 1993
Amiga CD32 należała do pierwszych 32-bitowych konsol z napędem CD dostępnych na rynku europejskim. Jej zadaniem było przenieść ducha komputerów Amiga spod biurka bezpośrednio pod telewizor, zastępując dyskietki nowoczesnymi wówczas płytami CD.
Fairchild Channel F – 1976
Fairchild Channel F był jednym z pionierów wykorzystania wymiennych kartridżów zawierających program gry. W czasach, gdy wiele urządzeń oferowało tylko wbudowane tytuły, możliwość włożenia nowego kartridża i uruchomienia zupełnie innej gry była prawdziwym powiewem przyszłości.
ScummVM – 2001
Nazwa ScummVM nawiązuje do silnika SCUMM stworzonego przez Lucasfilm Games pierwotnie na potrzeby „Maniac Mansion”. Sam program stał się dla miłośników klasycznych przygodówek swoistym wehikułem czasu, pozwalającym ponownie uruchamiać dawne gry na współczesnym sprzęcie.
Magnavox Odyssey2 – 1978
Odyssey2 wyróżniał się wbudowaną klawiaturą, dzięki której część gier mogła wykorzystywać bardziej rozbudowane formy sterowania. Jego wygląd doskonale oddaje epokę, w której konsola mogła przypominać jednocześnie komputer, maszynę do gier i urządzenie z filmu science fiction.
Mattel Intellivision – 1979
Kontrolery Intellivision wyposażono w klawiaturę numeryczną, na którą nakładano specjalne wkładki opisujące funkcje przycisków w danej grze. Dzięki temu system wyglądał niezwykle futurystycznie i nawet dziś jego sterowanie trudno pomylić z jakąkolwiek inną konsolą.
Vectrex – 1982
Vectrex nie wymagał telewizora, ponieważ miał własny pionowy monitor wykorzystujący grafikę wektorową. Jasne, ostre linie wyświetlane na ciemnym ekranie sprawiają, że nawet dziś gra na nim przypomina korzystanie z miniaturowego automatu arcade.
Microsoft MSX2 – 1985
Na komputerach MSX2 ukazały się między innymi wczesne odsłony serii „Metal Gear” związane z Hideo Kojimą. Platforma do dziś kojarzy się z wyjątkowym klimatem japońskich komputerów, pikselową grafiką i grami, które z czasem zdobyły status kultowych.
NEC PC Engine – 1987
PC Engine wyróżniał się bardzo niewielkimi rozmiarami, a jego gry zapisywano na cienkich kartach HuCard. Mimo kompaktowej obudowy potrafił zaoferować szybką i kolorową grafikę, która przywodziła na myśl najlepsze automaty arcade końca lat 80.
NEC PC Engine CD – 1988
PC Engine należał do pierwszych domowych systemów, dla których napęd CD-ROM stał się ważnym rozszerzeniem możliwości konsoli. Pod koniec lat 80. możliwość uruchamiania gier z błyszczących płyt brzmiała niemal jak science fiction i zapowiadała kierunek, w którym wkrótce miał podążyć cały rynek.
NEC PC Engine SuperGrafx – 1989
Dla SuperGrafx powstało bardzo niewiele gier wykorzystujących jego zwiększone możliwości sprzętowe. Ta niewielka biblioteka sprawiła jednak, że dziś system jest rzadkim i niezwykle charakterystycznym obiektem zainteresowania kolekcjonerów retro.
Nintendo Entertainment System (NES) – 1983
NES pomógł spopularyzować takie serie jak „Super Mario Bros.”, „The Legend of Zelda” czy „Metroid”. Charakterystyczny pad, kartridże i niezapomniane melodie sprawiły, że konsola stała się jednym z najważniejszych symboli całej historii gier wideo.
Nintendo Game Boy – 1989
Ogromny sukces Game Boya był silnie związany z „Tetrisem”, który w wielu regionach sprzedawano razem z konsolą. Zielonkawy ekran, cztery baterie AA i charakterystyczne pikselowe dźwięki wystarczyły, by miliony graczy mogły zabrać swoje ulubione gry praktycznie wszędzie.
Super Nintendo Entertainment System (SNES) – 1990
SNES wykorzystywał między innymi słynny tryb Mode 7, pozwalający tworzyć efektowne jak na tamte czasy obroty i skalowanie obrazu. Kolorowa grafika, świetna muzyka i rozbudowane gry sprawiły, że dla wielu osób była to prawdziwa złota era 16-bitowego grania.
Nintendo Virtual Boy – 1995
Virtual Boy generował stereoskopowy obraz utrzymany niemal wyłącznie w odcieniach czerwieni. Nietypowa konstrukcja przypominająca futurystyczne gogle sprawiła, że konsola pozostała jednym z najbardziej osobliwych eksperymentów w historii Nintendo.
Nintendo 64 – 1996
Kontroler Nintendo 64 posiadał analogowy drążek, który idealnie pasował do rozwijającego się wówczas świata gier trójwymiarowych. Dla wielu graczy pierwsze swobodne bieganie po świecie „Super Mario 64” było momentem, w którym elektroniczna rozrywka naprawdę wkroczyła w trzeci wymiar.
Nintendo Game Boy Color – 1998
Game Boy Color potrafił wyświetlać w kolorze nie tylko własne gry, ale także nadawać proste palety barw części starszych tytułów. Był naturalnym rozwinięciem klasycznego Game Boya i sprawił, że dobrze znane kieszonkowe granie dosłownie nabrało nowych kolorów.
Nintendo Game Boy Advance (GBA) – 2001
Game Boy Advance był wystarczająco wydajny, aby otrzymać wiele przenośnych wersji i nowych odsłon gier kojarzonych wcześniej z erą 16-bitowych konsol. Dzięki temu przypominał małe, kieszonkowe centrum klasycznego grania, które można było zabrać ze sobą niemal wszędzie.
Nintendo DS (NDS) – 2004
Nintendo DS oprócz dwóch ekranów i sterowania dotykowego posiadało także mikrofon wykorzystywany przez niektóre gry. Rysik, składana obudowa i zupełnie nowe sposoby sterowania sprawiały, że konsola wyglądała jak futurystyczny gadżet, który nagle trafił do milionów plecaków i kieszeni.
Nintendo Wii – 2006
„Wii Sports” pomogło spopularyzować sterowanie ruchem także wśród osób, które wcześniej rzadko sięgały po gry. Biały pilot w dłoni zamieniał zwykły salon w wirtualny kort tenisowy, kręgielnię albo pole golfowe i stał się symbolem wyjątkowo rodzinnej epoki Nintendo.
Sega SG-1000 – 1983
SG-1000 zadebiutowało w Japonii w tym samym roku co Nintendo Famicom. Był to skromny początek konsolowej historii Segi, z którego w kolejnych latach wyrosła jedna z najważniejszych marek całej ery 8- i 16-bitowej.
Sega Master System – 1985
Choć w Japonii i Stanach Zjednoczonych Master System ustępował Nintendo, zdobył mocną pozycję między innymi w Europie i Brazylii. Dla wielu europejskich graczy jego czarno-czerwona stylistyka i przygody Alexa Kidda były pierwszym spotkaniem ze światem konsol Segi.
Sega Mega Drive – 1988
Mega Drive stał się domem Sonica, którego Sega stworzyła jako własną odpowiedź na ogromną popularność Mario. Szybkie gry, czarny pad i charakterystyczne „SEGA!” na początku wielu tytułów sprawiły, że konsola do dziś kojarzy się z czystą energią epoki 16-bitów.
Sega Game Gear – 1990
Game Gear oferował kolorowy, podświetlany ekran, ale jego zaawansowane możliwości wiązały się ze znacznie większym zużyciem baterii niż w Game Boyu. Dla graczy przyzwyczajonych do monochromatycznych ekranów możliwość zobaczenia kolorowej gry w dłoniach była jednak niezwykle efektowna.
Sega Mega CD – 1991
Mega CD zasłynęło między innymi z produkcji wykorzystujących cyfrowe nagrania wideo i prawdziwych aktorów. Filmy, muzyka z płyty i duża pojemność nośnika sprawiały, że rozszerzenie Mega Drive wyglądało jak zapowiedź multimedialnej przyszłości.
Sega Saturn – 1994
Saturn zdobył szczególne uznanie wśród fanów bijatyk i gier arcade dzięki licznym konwersjom tytułów znanych z automatów. Do dziś kojarzy się z klimatem japońskich salonów gier zamkniętym w charakterystycznej domowej konsoli połowy lat 90.
Sega Dreamcast – 1998
Dreamcast posiadał wbudowany modem, dzięki któremu Sega bardzo wcześnie zaczęła rozwijać granie sieciowe na konsolach. Biała obudowa, karta pamięci VMU i charakterystyczny dźwięk połączenia z internetem sprawiają, że system do dziś zachował wyjątkowo futurystyczny urok.
SNK Neo Geo CD – 1994
Neo Geo CD pozwalało znacząco obniżyć koszt samych gier w porównaniu z drogimi kartridżami Neo Geo, choć ceną były długie czasy ładowania w niektórych modelach. Mimo tej niedogodności system dawał w domu namiastkę luksusowego doświadczenia znanego wcześniej przede wszystkim z automatów SNK.
SNK Neo Geo Pocket – 1998
Neo Geo Pocket wyróżniał się charakterystycznym, precyzyjnym kontrolerem kierunkowym, którego działanie wielu fanów wspomina do dziś. Niewielka konsola potrafiła dzięki temu zachować odrobinę ducha wielkich automatów SNK w naprawdę kieszonkowej formie.
SNK Neo Geo Pocket Color – 1999
Neo Geo Pocket Color otrzymał kilka wysoko cenionych bijatyk i gier zręcznościowych mimo znacznie skromniejszych możliwości niż domowe Neo Geo. Kolorowy ekran i charakterystyczne sterowanie sprawiły, że system zdobył własny kultowy status wśród miłośników przenośnego retro.
Sony PlayStation – 1994
Historia PlayStation wiąże się z wcześniejszą, niedokończoną współpracą Sony i Nintendo dotyczącą technologii CD dla konsoli SNES. Szara obudowa, płyty kompaktowe i charakterystyczny dźwięk uruchamiania sprawiły, że pierwsze PlayStation stało się jednym z najmocniejszych symboli grania drugiej połowy lat 90.
